3 listopada 1995 roku w fabryce wojskowej Rio Tercero w Cordobie doszło do eksplozji, w wyniku której tysiące pocisków wystrzeliły i rozprzestrzeniły się po okolicznych miejscowościach. Tragedia ta miała pochłonąć siedem ofiar śmiertelnych, a setki osób ranić i dotknąć. Natalia Garayalde miała wówczas dwanaście lat i mieszkała z rodziną w pobliżu tego miejsca. Wciąż bawiła się kamerą wideo, którą kupił jej ojciec, gdy nagrała pierwsze chwile po wybuchu, podczas gdy jej rodzina uciekała przed eksplozjami, a także codzienne życie miejscowości w kolejnych dniach i tygodniach. Dwadzieścia pięć lat później materiał uchwycony przez dziewczynkę patrzącą na świat z dziecięcą szczerością i zdumieniem staje się przejmującym i bolesnym świadectwem o rodzinie, zniszczeniu miasta, śladach grozy i złowrogiej prawdzie o tej sprawie.