Osher, Michelle i Eitan jako dzieci zostali usunięci z domów rodzinnych i trafili do rodzin zastępczych. Są to wspierające i stabilne rodziny, ale z określoną datą wygaśnięcia — gdy chłopiec lub dziewczyna kończą 18 lat. Rodziny biologiczne są dysfunkcyjne i nieobecne. Film towarzyszy tej trójce pod koniec ostatniego roku pobytu w rodzinach zastępczych i w pierwszym roku samodzielności. Rozwijająca się między nimi osobista więź daje im oparcie, a zarazem tworzy chwiejne ramy — niczym brzytwa, której chwyta się tonący. Pozbawieni ochronnego wsparcia ze strony systemu pieczy zastępczej, który osłabł lub całkiem wygasł, są wystawieni na ciosy i miotani przez wiatr, gdy traumy z przeszłości, wypalone w ich umysłach, mogą wybuchnąć i zniszczyć od razu wszystko, co zbudowano — lub co zdawało się zbudowane — z wielkim trudem i udręką.