Zmagając się z konsekwencjami przymusowego wysiedlenia, Mateo Sobode Chiqueno od lat siedemdziesiątych nagrywa opowieści, pieśni i świadectwa swoich pobratymców Ayoreo. Próbując zachować fragmenty zanikającej kultury, Mateo wędruje między społecznościami w suchym i odludnym regionie paragwajskiego Chaco, nagrywając na kasety doświadczenia innych Ayoreo, którzy podobnie jak on urodzili się w rozległym lesie, wolni i wędrowni, bez kontaktu z białą cywilizacją, dopóki misjonarze religijni nie zmusili ich do opuszczenia ojczystego terytorium, źródeł utrzymania, wierzeń i domów.