Abstrakcyjna narracja, film-dziennik i reportaż z podróży, snujące wspomnienia o codzienności. Moje codzienne rutyny i odstępstwa od nich zostają uchwycone, gdy na ekranie w rozmyciu mija sześć miesięcy. Wizualnym obrazom towarzyszy musique concrète, stworzona z sampli mojego głosu z dzieciństwa i wykorzystująca je na nowo. Rozważania o nostalgii, filmie jako materiale oraz taśmie 16 mm jako szczególnie sugestywnym medium o długiej historii kina domowego i amatorskiego. Film pełni funkcję dokumentu, archiwizując czas i miejsce, i pozwala mi opowiedzieć, gdzie byłem i co robiłem w tym okresie życia — w chwili, gdy wciąż odczuwam egzystencjalne zagubienie i bezcelowość. Coś, do czego można wrócić i zrozumieć dopiero po czasie.