Osoby odwiedzające świątynie sztuki współczesnej w światowych metropoliach znają zapewne przestrzenie galerii w formie białego sześcianu. Jednak gdy taka galeria powstaje pośrodku kongijskiej plantacji palm olejowych, efekt jest głęboko dezorientujący. Zwraca też uwagę na często pomijane związki między kolonializmem a światem sztuki, na przykład za sprawą międzynarodowych korporacji, które dziś z dumą sponsorują zachodnie muzea. To kongijskie centrum sztuki jest częścią niekonwencjonalnego planu artysty Renzo Martensa, który ma ożywić lokalną gospodarkę. Byli pracownicy plantacji tworzą rzeźby, które są odtwarzane w czekoladzie, a następnie wystawiane w Nowym Jorku. Pracownicy plantacji, z których większość zarabia dolara lub mniej dziennie, przeznaczają zyski z tej udanej wystawy na odkupienie ziemi skonfiskowanej im przez Unilever.