Joe Bini i Maya Daisy Hawke, oboje doświadczeni montażyści, zapraszają nas do swojego domu, gdzie mierzą się z oczyszczającą konfrontacją z własnym związkiem. W efekcie powstaje prowadzony na żywo filmowy dialog, w którym wykorzystują prywatne nagrania wideo, fotografie i na nowo zmontowane filmy, nad którymi pracowali wcześniej z takimi reżyserami jak Werner Herzog i Lynne Ramsay. Tytuł performansu pochodzi od nazwy dzielnicy mieszkalnej Los Angeles, w której para niegdyś mieszkała — nadając mu aurę mitu, jak w Twin Peaks i Mulholland Drive. Śledzimy otwarty proces montażu, który toczy się na naszych oczach. Poznajemy sprzeczne perspektywy, które zwykle są tuszowane w montażowni. W przeciwieństwie do filmu, który w pewnym momencie uznaje się za skończony i „zamyka”, ta historia wciąż się rozwija. Jak samo życie, montaż pozostaje nieustannie otwarty na zmiany.