Portret pięciu osób, które były ważne dla reżysera, gdy był dzieckiem. Poza kilkoma zdjęciami z dzieciństwa on sam pozostaje poza kadrem. Odwiedza nauczycielkę, która kiedyś się nim opiekowała, oraz gejowskiego przyjaciela z dzieciństwa. Ich wspólne historie — o wykluczeniu i przerażeniu, ale też o miłości — malują obraz niewielkiej, nieco opresyjnej społeczności oraz chłopca, który utracił w niej poczucie bezpieczeństwa, mimo oferowanej mu pomocy. W melancholijnym spojrzeniu na przeszłość Barreto wykracza poza własne doświadczenia; każdy może utożsamić się z jego słodko-gorzką podróżą.