Fatima ma około dwadzieścia kilka lat. Gotuje, opiekuje się dzieckiem i sprząta na co dzień. Stopniowo jej życie zaczyna się zmieniać: pracowała jako sprzątaczka, mąż ją znęcał, poprosiła o pomoc, a potem uciekła i zamieszkała w mieszkaniu socjalnym. Po ucieczce, z nadzieją na lepsze życie, nagle staje przed kolejnym problemem związanym ze statusem swojego dziecka. Reżyserka zaczęła kręcić iPhone’em, gdy poznała Fatimę, z zamiarem nakręcenia filmu fabularnego. Anhar zachowała jednak nagrany materiał i kontynuowała zdjęcia własnym telefonem, by z bliska dokumentować kolejne dramatyczne zmiany w życiu Fatimy, zachowując tę samą relację i dystans. Jednocześnie film stara się podkreślić stan emocjonalny Fatimy, ukazując na przestrzeni całego filmu bardziej wyraziste obrazy związane z jej sytuacją, miejscami i dawnymi wspomnieniami z czasów, gdy była tancerką w Algierii.