Positano to wyspa na Wybrzeżu Amalfitańskim, którą według legendy Neptun stworzył z miłości do nimfy. Położony na skałach wyspy dom Frédérica Parda i Tiny Aumont stał się w 1968 roku miejscem spotkań społeczności undergroundowej. Pierre Clémenti zatrzymuje się tam na jakiś czas i tworzy obrazy olśniewającej zmysłowości. Poza intymnym zachwytem Pierre’a Clémentiego nad tymi twarzami i ciałami, często nagimi w śródziemnomorskim krajobrazie, film ukazuje poruszające piękno utopii, w której wspólne życie wciąż mogło się urzeczywistnić na terytorium dzielenia się i nieustannego tworzenia. Przepływ doznań świadomości, wrażeń wizualnych, cielesnych odcisków — dzieło Pierre’a Clémentiego jest odą do zmysłowości i „kina-życia”.