St. John’s w Nowej Fundlandii i Labradorze to najbardziej wysunięte na wschód miejsce na lądzie Ameryki Północnej. Od pół tysiąca lat jego doskonały port zapewnia bezpieczne schronienie pośród zdradzieckiego północnego Atlantyku. Przez 300 lat osiedlanie się na wyspie było przestępstwem — Nowa Fundlandia stanowiła prywatny rezerwat brytyjskich kupców rybnych. Mimo to ludzie zostawali: pomimo kolonialnych władców, braku prawa i porządku, piekielnej pogody i wzburzonego morza. Miasto rosło — z trudem pokonując kolejne stulecia kryzysów, katastrof i niedostatku. Jak mówi reżyserka Rosemary House: „To wciąż surowa, skalista ziemia, brudne stare miasto na końcu świata. A jednak mieszkaniec St. John’s jest tak dumny, że można by pomyśleć, iż mieszkamy w Paryżu”. W tym dokumencie, z pomocą sześciorga miejscowych — pisarzy i artystów scenicznych Mary Walsh, Andy’ego Jonesa, Anity Best, Briana Hennesseya, Eda Riche’a i Desa Walsha — opowiada o swoim mieście. (Źródło: National Film Board)