Projekcja wideo odnosząca się do różnych sposobów funkcjonowania języka i jego nauczania jako dyscypliny, mającego na celu ukształtowanie jednostki sprawnej i posłusznej. Składa się na nią wizualność, która inscenizuje rozmaite podmioty społeczne: tancerkę nudystkę, osobę głuchoniemą, ludowe powstania w Ameryce Łacińskiej, świadectwo matki osoby uzależnionej od narkotyków oraz praktykę wykonywania badań ultrasonograficznych w położnictwie. Wizualność tej pracy jest uporczywie zakłócana przez głosy, które upokarzają podmiot na scenie, nadając tekstom odczytywanym na scenie swobodną interpretację chilijskiej pisarki Diamela Eltit, opartą na fragmencie utworu Kaspar Petera Handkego.