W najczarniejszych dniach Wielkiego Kryzysu, gdy rozpoczęto budowę Grand Coulee Dam, wszystko, co się z nią wiązało, opisywano w samych superlatywach. Miała być „Największą Rzeczą na Ziemi”, wybawieniem dla zwykłego człowieka, tamą i projektem irygacyjnym, dzięki którym pustynia miała zakwitnąć, oraz źródłem taniej energii, które miało pobudzić rozwój całego regionu kraju. Spośród licznych projektów robót publicznych Nowego Ładu Grand Coulee Dam zajmowała największe miejsce w wyobraźni Amerykanów, obiecując urzeczywistnienie wizji prezydenta Franklina Roosevelta dotyczącej „zaplanowanej ziemi obiecanej”, w której ciężko pracujące rodziny rolnicze miały wreszcie uwolnić się od suszy i przesiedleń powodowanych przez żywioły.