Częściowo improwizowany film z udziałem obsady złożonej z naturszczyków, na czele z prawdziwą punkówą Aną Hernandez (w roli Almy, co oznacza również „duszę”), ALMA PUNK śledzi krętą drogę młodej riot grrrl ze sceny punkowej Mexico City, która rusza na północ, do Tijuany, a ostatecznie w stronę Stanów Zjednoczonych. Film pewnie zrywa z zasadami inscenizowania docudramy, bezlitośnie przyglądając się życiu miłosnemu Almy, niemożliwej do podrobienia bohemie sceny oraz obszernym zdjęciom plenerowym Meksyku sprzed NAFTA i po trzęsieniu ziemi w 1985 roku. „Mam wrażenie, że nikt mnie nie wspiera” — mówi Alma. „Faceci chcą wszystkiego i niczego nie dają w zamian. Czyż nie tak?” Podobnie jak NADIE ES INOCENTE, film wykorzystuje intymność i elastyczność wideo (tym razem 3/4″), by wydobyć innowacyjność w montażowni, tym razem nadając Almie równie wyobcowaną i rozedrganą przestrzeń psychiczną.