Praca profesora z Leiden, Bastiaansa, nad sposobami radzenia sobie z traumą ofiar wojny przyciąga uwagę filmowca Louisa van Gasterena. Postanawia nakręcić film o psychoterapeutycznym leczeniu LSD byłego więźnia obozu koncentracyjnego w klinice Bastiaansa. Pacjent Joop zostaje aresztowany we wrześniu 1941 roku i rozpoczyna długą, piekielną wędrówkę przez kolejne obozy, aż do wyzwolenia przez Rosjan. Kiedy wraca do żony, jest już zupełnie innym człowiekiem. Joop cierpi na koszmary i nie potrafi nawiązywać normalnych kontaktów z ludźmi. Van Gasteren rejestruje dwiema kamerami około sześciu i pół godziny pierwszej terapii Joopa u Bastiaansa (później odbędą się jeszcze cztery). Szczólną uwagę poświęca detalom: dłoniom Joopa, potowi na jego czole, łzie powoli spływającej po policzku. Van Gasteren skraca nagrania do ponad godziny.