Mając w pamięci obraz Dorothei Tanning Some Roses and their Phantoms (1952) i jego niepokojące przedstawienie przedmiotów zawieszonych między stanami istnienia, Wardill stworzyła film, który również wymyka się jednoznacznym definicjom. Architektura audytorium Gulbenkian w Lizbonie, jego kolory i poczucie zagubienia w czasie towarzyszą nam w pętli, w której mężczyzna nocą błąka się po budynku, a za nim podąża coś, co nie jest człowiekiem. Z troską i paranoją podchodząc do obrazu cyfrowego, artystka bada, jak przeszłość nawiedza teraźniejszość, oraz pozostałości faktur, których pragniemy dotknąć. Twórczość Wardill skupia się na zawłaszczaniu wzorców w celu wyrażania idei oraz na tym, jak utrwalone scenariusze stają się wzorcowe. Artystka bada nieprzejrzystość komunikacji, by zdekonstruować sposób, w jaki materiały lub ich domniemane właściwości służą objaśnianiu idei.