Ręczna kamera, nieostrość i nagłe panoramy od początku wyznaczają granice i niepewność narracji. Wprowadzając animowane sekwencje wspomnień, Kylberg zdaje się także przenosić sztukę wideo do kina narracyjnego. Dzięki muzyce Kylberga na fortepian i wiolonczelę, wykorzystanej na ścieżce dźwiękowej, jego uniwersum pozostaje podobne do tego, które stworzył we wcześniejszych filmach. Jego tematy pozostają niezmienne: relacja między ciałem a tożsamością, a w szczególności wyobcowanie. Jego estetyka stała się bardziej wyrazista. Jeśli jest to jednak przygoda, to ma ona rytmiczny i optyczny charakter, a skomponowano ją z muzyczną dyscypliną, eksplorując różne wrażenia.