In Paradisum opowiada jednocześnie dwie niepokojące historie. Narratorka opowiada o swoim uwięzieniu jako żona osławionego estońskiego seryjnego mordercy, Andreasa Hanniego. Choć jej historia jest dziwaczna, dotyka znanych tematów obecnych we współczesnym życiu: pragnienia, by być kochanym, i lęku przed samotnością. Historia Pille Hanni rozwija się na tle obrazów cinéma vérité przedstawiających życie w kilku estońskich więzieniach. Niekiedy obrazy w literacki sposób odzwierciedlają wydarzenia przedstawione w narracji, jednak są raczej ich reprezentacjami i impresjami niż tradycyjnymi dokumentalnymi ujęciami osób zaangażowanych w te wydarzenia. Otwiera to historię na bardziej ogólną interpretację, często przynoszącą niepokojące rezultaty. Równoległe treści ujawniają, na dwóch poziomach opowieści i organizacji społecznej, jak to, co dziwaczne i nieludzkie, może być znośne, a nawet uzależniające w obliczu naszych lęków.