Poprzez opowieść o historii mojej rodziny film zagłębia się w pamięć o niedawnej emigracji z państwa hiszpańskiego do Europy i skłania do refleksji nad mechanizmami zapominania i pamiętania, przywracając ideę konstruowania pamięci jako splotu i dialogu oraz wypracowywania jej na podstawie osobistych doświadczeń w opozycji do idei oficjalnej historii i pamięci, ograniczonej do instytucji i opartej na estetyzacji oraz dezaktywizacji podmiotów politycznych.