Choć powszechnie przypisuje mu się demokratyzację opery i udostępnienie jej jak największej liczbie odbiorców, rzadko skupia się uwagę na strategii, którą opracował i wdrożył, aby realizować swoje działania, ani na tym, co jego działania ujawniają o człowieku i artyście oraz o wynikającej z nich przemianie śpiewaka operowego w artystę pop. Z tej perspektywy film ten składa hołd człowiekowi, który podsumował swoje credo, obsesję i dzieło życia w następujący sposób: „Wmawiali publiczności, że muzyka klasyczna należy do ograniczonej elity. Ja miałem udowodnić światu, że to nieprawda”.