W wieku ośmiu lat dzisiejszy 25-letni reżyser doprowadził do incydentu, który z biegiem lat stał się dla niego traumą. Choć wydawało się, że to drobiazg, coś, czego można się spodziewać po dzieciach, uparcie wypytuje rodzinę, przyjaciół i nauczycieli o to, co wydarzyło się wtedy. Niepokojąc się myślami o hańbie, które wówczas dostrzegł w oczach swojej rodziny, przez lata żywił do siebie nienawiść. Jakby rekonstruując przeszłość kamerą, próbuje uwolnić się od tej nienawiści: czasem płacze nad sobą, otwiera własne rany, a potem je leczy. Tym, co odkrył dzięki kręceniu filmów, było jego niegdyś zamknięte „ja”. Pytanie brzmi: dokąd teraz?