Tajemnicze wydarzenia filmowe rozgrywają się w bardzo schludnej, niewielkiej przestrzeni przypominającej teatr. Kula robi się coraz większa, po czym nagle znika; pies jest o głowę lub dwie wyższy od dziecka; młoda kobieta w jednej chwili jest maleńka, a w następnej — ogromna… Nie rozumiemy tego, ale po prostu cieszymy się udziałem w fantasmagorycznym doświadczeniu, niczym widzowie u zarania kina, z twórcami, którzy uczynili z tej sztuki iluzję.