„Stalin wydawał się fajny dzieciakom z mojego rocznika, to była ta niesamowita fasada”. Andrzej Wolski przygląda się doświadczeniu dzieciństwa w socjalistycznej Polsce oraz propagandzie, która docierała do najmłodszych, a także temu, jak poprzez zabawę próbowano kształtować określone postawy społeczne. Zabawki, które im dawano, przygotowywały ich do dorosłości i podpowiadały, kim mieli się stać w przyszłości.