Filmowany przez ostatnie sześć miesięcy kampanii prezydenckiej w 2000 roku, Phillip Seymour Hoffman zaczyna dokumentować ją podczas konwencji krajowych Partii Republikańskiej i Demokratycznej, ale więcej czasu spędza na zewnątrz, wśród ulicznych protestów i działań policji, niż na wyreżyserowanych konwencjach. Hoffman wyraźnie niechętnie odnosi się do polityki opartej na pieniądzach i konserwatywnej prawicy. W miarę postępów kampanii wygląda coraz bardziej ponuro i rozczarowanie. Ostatecznie Hoffman wydaje się najbardziej ożywiony kampanią Ralph Nader jako alternatywą dla niemal nierozróżnialnych głównych partii. Najmocniejszym punktem filmu są komentarze Barney Frank, który mówi, że marsze i demonstracje są w dużej mierze stratą czasu oraz że naprawdę skuteczni gracze polityczni, tacy jak NRA i AARP, nigdy nie zawracają sobie głowy wtargnięciami, okupacjami, strzelaninami ani paradami. Podczas wywiadu z Jesse Jacksonem Hoffman jest zbyt zdenerwowany, by zadać wszystkie swoje pytania.