Aldar Kose to nie imię, lecz przydomek. Aldar znaczy „oszust”, Kos — „bezwłosy”. Jak naprawdę nazywał się ten człowiek i czy w ogóle żył, nikt nie powie z całą pewnością. Jednak w każdej kazachskiej wiosce i każdej jurcie na górskim Dżajłau opowiada się o Aldarze Kosie jak o dobrym przyjacielu. Różnie się o nim mówi, ale wszyscy zgadzają się co do tego, że był biedny i dobry, nienawidził ciemiężycieli ludu, walczył z niesprawiedliwością i pomagał pokrzywdzonym... Aldar Kose, który wiecznie wędrował po bezkresnych kazachskich stepach jak zielsko toczące się po ziemi, pewnego razu spotkał piękną kobietę i zakochał się w niej. Lecz dziewczyna kocha kogoś innego — odważnego, uczciwego i dobrego biedaka, który pasie stada bogacza.