Desperacko usiłując budować wbrew nieuchronności czasu, niespokojna młoda kobieta czeka na kolejną nadchodzącą stratę. Ale może o ważniejszych sprawach nigdy się nie mówi. Wkrótce po tym, jak reżyserka wprowadza się do swojego 22. domu, odbiera telefon z wiadomością, że jej mieszkająca daleko babcia jest w stanie krytycznym. Gdzie indziej, gdy przypływ nadchodzi, powstaje ogromne mieszkanie z piasku, a ona z opóźnieniem próbuje nawiązać relację z babcią. Kamera z wyczuciem obserwuje, jak czekamy na nadchodzące dni, a film obejmuje kruchość życia pełnego niepewności.