„2055” od 40 lat mieszka w ośrodku, który pozwala mu żyć w odosobnieniu z własnej woli. Może dobrowolnie otworzyć drzwi i wyjść na światło słoneczne. Pewnego dnia po drugiej stronie szyby zaskakuje go konserwator, który przychodzi sprawdzić telefony na ścianie. Dochodzi do rozmowy. Jak „2055” reaguje na głos człowieka dobiegający przez filtr po 40 latach odosobnienia? Czy wciąż coś czuje, patrząc komuś w oczy?