„De Dora por Sara” przedstawia fragmenty pism, listów z więzienia i listów z wygnania, wymienianych między partyzantką Marią Auxiliadorą Lara Barcelos a Clélią Larą Barcelos, odtwarzając to, co nazwała „Dora Dam” — przestrzeń komunikacji między odosobnieniem a możliwością utopii. To badanie łączy „prawdziwe” słowa w poetyckim czasie, odczuwając zarówno procesy, które doprowadziły jej ciało do samobójstwa, jak i ich odwrotność: bada pulsującą przestrzeń, w której może ona przeżyć na nowo, na swego rodzaju „wcielonej” mapie, niechętnej poddaniu się.