Pani Boon trafia do domu opieki. Nie może już mieszkać sama, a wspomnienia z obozu jenieckiego dla jeńców wojennych, w którym przebywała podczas wojny, coraz bardziej determinują jej życie; wyraźnie cierpi na syndrom obozu koncentracyjnego. Młody personel domu opieki, w większości złożony z imigrantów, nie dostrzega, w czym tkwi problem, ani niewiele wie o historii, w której żyje pani Boon, co skłania ją do wygłaszania kilku bezpardonowych rasistowskich uwag. Sytuacja pogarsza się, gdy do domu trafia nowa pensjonariuszka, pani Cohen, Żydówka, która przeżyła Auschwitz. Nie tylko one mają w domu „wojenną przeszłość”.