W 2001 roku, podczas wielkiego kryzysu w Argentynie, gdy zdesperowani i przygnębieni mieszkańcy wyobrażali sobie, że kraj zniknie pod wodą niczym Atlantyda, dwoje młodych ludzi z Saladillo nie przestawało kręcić filmów wideo, obsadzając w nich mieszkańców tego pampaskiego miasta. Filmy, napisane, nakręcone i zmontowane w bardzo krótkim czasie, są emitowane w lokalnej telewizji, bijąc rekordy oglądalności. Film śledzi działalność wytrwałych i pełnych entuzjazmu Fabio Junco i Julio Midú oraz ich relacje z sąsiadami, którzy nie tylko grają w ich filmach, lecz także zapewniają im wszelkie udogodnienia, by mogli je realizować. To początek zjawiska, które później zyska miano „kina sąsiedzkiego”. Jego uczestnicy traktują zaangażowanie w nie jako rodzaj terapii i odskocznię od szczególnie trudnej codzienności.