W życiu Artura „Tucho” Lazlo obecne są dwie nieco anachroniczne pasje: muzyka z bogatej kolekcji płyt winylowych, odtwarzanych na jego gramofonie, oraz obrazy, które tworzy w pracowni kolektywnej. Pierwsza pasja wydaje się zrozumiała, zważywszy na obecny stan Tucho: niewidomość. Malowanie nie jest natomiast łatwym zadaniem; przeciwnie, to wyzwanie podejmowane kadr po kadrze, które pozwala jej nawiązać kontakt z wizualnym wszechświatem, którego tragiczna decyzja bezwzględnie ją pozbawiła. Ten filmowy portret ukazuje codzienne doświadczenia Tucho i jego więź ze światem — od sztuki po dyskomfort — na pierwszym planie stawiając teraźniejszość przywołującą makabryczną przeszłość. Bez dygresji i bez zacierania wagi codziennych chwil Andrés Hebegger potrafi uchwycić napięcie i wytchnienie, smutek i nadzieję, banalność i geniusz świata Tucho, nie popadając w protekcjonalność ani ckliwość i zawsze zachowując właściwy dystans.