Znaczną część kwiecistych, kategorycznych dialogów Godin wypowiada się w zawrotnym tempie, jak gdyby ci aktorzy o giętkich językach recytowali kwestie z prędkością aukcjonera, jednocześnie dobitnie oddając intencje swoich postaci. Film jest ćwiczeniem z radykalnej kondensacji, a jego tempo stanowi nieodłączny element komizmu, choć cała ta szybka paplanina i spazmatycznie montowane ujęcia przeciwujęć prowadzą do pozbawionego słów finału, w którym Mésuline szuka po kieszeniach papierosa. Ujęcie nie jest przesadnie długie, a mimo to zajmuje około jednej piątej czasu trwania tego zwartego, krótkiego filmu. Radość Mésuline, gdy wreszcie zapala papierosa, jest całkiem urocza.