W 1962 roku Joris Ivens został zaproszony do Chile, aby prowadzić zajęcia i realizować filmy. Wraz ze studentami nakręcił …A Valparaíso, jeden ze swoich najbardziej poetyckich filmów. Zestawiając pełną splendoru historię portowego miasta z jego teraźniejszością, film kreśli portret miasta zbudowanego na 42 wzgórzach, ukazując jego bogactwo i biedę, codzienne życie na ulicach, schodach, kolejkach linowo-terenowych i w barach. Choć port stracił na znaczeniu, bogata przeszłość wciąż jest obecna w zubożałym mieście. Film odzwierciedla tę ambiwalentną sytuację w swoim dialektycznym, poetyckim stylu, przeplatając rzeczywistość codziennego życia (z 1963 roku) z historią miasta i przechodząc od czerni i bieli do koloru, by ostatecznie pozostawić nas z pełną nadziei perspektywą dla dzieci bawiących się na schodach i wzgórzach tego pięknego miasta.