Filmowa refleksja skupiona na codzienności, z nieoczekiwanymi zestawieniami dźwięku i obrazu oraz najeżonymi wirami przestrzeni i czasu, uświadamianymi poprzez montaż. Film rozpoczęto w „niebieskim” momencie rok temu, a powrócono do niego podczas pandemii Covid19 i lockdownu w Nowym Jorku. Jego tempo, melancholia i skupienie na codzienności, a nie na wzniosłości, wydają się szczególnie odpowiednie dla tego momentu w historii. Powraca też raz po raz do tematów śmiertelności i pożegnania. Rezultat jest aluzyjny i idiosynkratyczny, ukazując ponadnarodowy globalizm wewnątrz formy i treści oraz poprzez ich przyległość.