One Thousand and One Attempts to Be an Ocean jest refleksją nad doświadczeniem niezdolności widzenia świata z poczuciem głębi. Złożona z mikrozdarzeń pochodzących z „satysfakcjonujących filmików”, które zalewają internet, abstrakcyjna narracja rozwija się poprzez zawłaszczenie, nawiązując do muzyki trance i minimal. Opowiada o pragnieniu fal bez dna, połączonym z nieubłaganą entropią współczesnych społeczeństw informacyjnych.