Łagodny podmuch wiatru, spływający z gór, zawisa na liściach palm, porusza nimi niemal niedostrzegalnie, pieści je i igra z ostatnimi promieniami słońca oraz cieniami zwiastującymi chłodny wieczór… a potem, z niedostrzegalnego, lecz wszechogarniającego bezruchu czasu, piękna i ciszy, zupełnie nieoczekiwanie wyłania się chrzęst biegu między krzewami, które zasłaniają widok na wzgórza i doliny; bieg trwa dalej, aż do wysokiego kamiennego muru i po nim, aż wreszcie, pośród szumu przyboju i dźwięku zderzających się dużych i małych kamieni, rozpościera się upiorna ciemność morza — aż po horyzont, nad którym rozbłyskują pierwsze gwiazdy, jak podczas każdej z niezliczonych nocy od zarania dziejów. (Michael Pilz)