Film, którego tytuł zaczerpnięto z poematu Wallace’a Stevensa, składa się z serii prób patrzenia i bycia obserwowanym. Film, który początkowo powstał na zlecenie władz miasta pod nazwą i z nastawieniem „Unschool”, stał się kalejdoskopem doświadczeń, pytań i zachwytów dwojga licealistów po roku spędzonym z reżyserką Aną Vaz na dociekaniu, czym może być kino. Kamera staje się tu narzędziem dociekań, ołówkiem, pieśnią.