Ten utwór to eksperyment, który zaczyna się na skórze, na skórach rodziny, która milcząco opowiadała o tropikalnej dyktaturze lat 80., dyktaturze domu. Skóry szeptały bezgłośnie, a ich głosy rozlegały się w kątach, na ścianach, w garnku, na łyżce do zupy, na mokrej fasoli. Gdy żołnierze maszerowali ulicami, echo ich kroków odbijało się od ścian domu rodziny wojskowego, domu, w którym zapomniano słów. Dysponując skromnymi materiałami ustnymi, kilkoma fotografiami i wykradzionymi wyznaniami, reżyser proponuje eksplorację, która prowadzi od tego, co osobiste, do tego, co polityczne, poprzez fabularyzowaną historię rodziny związaną z dyktaturą Panamy.