Odwołując się do aż nazbyt rzeczywistej teraźniejszości, Narrative Devices autorstwa DIS i Babaka Radboya ukazuje „postwspółczesność”: przyszłość jako coś znajomego, przewidywalnego, niezmiennego — symulakrę przeszłości. To teraźniejszość jest niepoznawalna, nieprzewidywalna i niezrozumiała. W rzeczywistości post-Trumpowskiej, postprawdziwej, opartej na „alternatywnych faktach”, Narrative Devices sugeruje, że fantazja wywiera większy wpływ i jest skuteczniejsza niż rzeczywistość.