Widzimy zbliżenie szklanki napełnianej wodą. Powstają bąbelki, lecz woda powoli odzyskuje spokój. Szklanka staje się następnie zniekształcającym obraz urządzeniem między widzem a artystką, gdy czyjaś ręka zapisuje na odwrocie fotografii: „nie rób jej tego, co zrobiłeś mnie”. Przez krótką chwilę znów wszystko jest nieruchome, aż powoli i majestatycznie struga czarnego atramentu spływa w dół, zabarwiając wodę… Atrament zapowiada bardziej dramatyczny los powracających, nawiedzających obrazów zmarłej kobiety. Słychać metaliczny dźwięk, gdy fotografie zaczynają wirować coraz szybciej. Znów dostrzegamy szklankę i ograniczoną przestrzeń, w której rozgrywa się walka między prawdopodobnie łyżką a fotografiami, znikającymi na naszych oczach. Bezpośredniość procesu niszczenia potęguje rozpad obrazu w organiczną papkę. Potem kobieta, artystka, wypija tę miksturę — ostatni, ironiczny etap działania talizmanu. — S.Z.