Malarski, poetycki film eksperymentalny z elementami narracyjnymi. Kobieta opiekuje się mężczyzną, który jest ewidentnie niewidomy. Rozbiera go, bandażuje i ponownie ubiera. Ponieważ akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych biegnących w przeciwnych kierunkach, związek tej pary sprawia wrażenie pogrążonego w stagnacji. Pomiędzy tymi scenami widzimy obrazy z umysłów protagonistów: koszmary, maszynę optyczną, ale też erotyczne sny z być może lepszych dni. Motywy tanga i aria (skomponowana przez Anthony Moore) wzmacniają wrażenie, że mamy do czynienia z romantycznym utworem kameralnym. Ślepota mężczyzny nawiązuje do belgijskiego fizyka Joseph Plateau, który uszkodził sobie wzrok, zbyt długo wpatrując się nieuzbrojonym okiem w słońce podczas badań nad utrzymywaniem się świetlnych wrażeń na siatkówce. Technika malarska, w której kolejne warstwy przenikają się nawzajem, przypomina stosowaną przez reżyserkę technikę laserunkową w jej pracach na płótnie.