W czasach, gdy kobietom krępowano stopy, by podobać się mężczyznom, Qiu Jin już kwestionowała nierówność płci zakorzenioną w feudalnych tradycjach. Niezależna duchem i doskonale wykształcona, dorastała, ćwicząc sztuki walki, a poezję znała równie dobrze jak fechtunek. Kiedy ta zbuntowana dziewczyna przeniosła się z mężem do Pekinu, była świadkiem grabieży i spustoszenia swojego kraju przez obce mocarstwa. Za namową swojej sąsiadki Wu Zhiying, żony prawego sędziego Li Zhongyue, Qiu Jin porzuciła rodzinę, by podjąć naukę w Japonii. Tam poznała podobnie myślących kolegów i koleżanki ze szkoły, którzy podzielali jej ideały, w tym przywódcę rewolucjonistów Xu Xilina, i potajemnie przyłączyła się do jego walki przeciwko dynastii Qing. Po powrocie do Chin Qiu Jin wzięła udział w powstaniach organizowanych przez Xu Xilina, prowadząc niewielką grupę pełnych zapału studentów przeciwko siłom zbrojnym skorumpowanego rządu Qing...