W 1939 roku, we francuskim obozie jenieckim, José Garcés z pokonanej armii hiszpańskich republikanów podnosi na duchu współwięźniów, opowiadając historię roku, w którym miał 8 lat — 1911 roku — spędzonego w małym miasteczku w północno-wschodniej Hiszpanii. Był urwisem, wprawiał ojca w zakłopotanie, nieustannie pakował się w kłopoty i kochał się w Valentina, dziewczynce z sąsiedztwa. Nocami, z dachu swojego domu, wysyłał jej wiadomości za pomocą semafora. Pisał wiersze. Wplątał ich w kłopoty, zabijając gołębie hodowlane jej ojca. Kiedy obie rodziny obozują w niszczejącym zamku, jego opiekun, pełen współczucia ksiądz, opowiada mu o najdzielniejszych ludziach — świętych, bohaterach i poetach. Już jako poeta chłopiec poznaje lekcję o tym, jak być bohaterem.