W 1939 roku José Garcés przebywa w francuskim obozie jenieckim po klęsce hiszpańskich republikanów. Aby zabawić i dodać otuchy współwięźniom, opowiada historię swojego dorastania w 1919 roku — roku, w którym zrozumiał, że nauka życia jest tym samym co nauka umierania. Jego surowy i wymagający ojciec traci fortunę na niemieckich obligacjach wojennych, podejmuje pracę w Caspe i zostawia José samego w Saragossie, by ten ukończył szkołę średnią, jednocześnie ucząc się zawodu w aptece. José zaleca się do ukochanej Valentiny za pośrednictwem listów, zbliża się do Isabel, służącej poznanej w kinie, która podziela jego poglądy na temat wolnej miłości, i ulega wpływowi El Checa, anarchisty i łagodnego nauczyciela, który prowadzi skazaną na klęskę rewoltę.