„Kisses” Betty Ferguson, godzinny film-antologia składający się z fragmentów filmów, prezentowanych bez tytułów ani komentarza lektorskiego, jest najsłodszym, a w kategoriach awangardy — najbardziej konwencjonalnym filmem w programie. Choć pocałunek osiągnął swój szczytowy wyraz jako ekranowy substytut stosunku seksualnego w Hollywood po wprowadzeniu Kodeksu Haysa, materiał Ferguson pochodzi w dużej mierze z niemych klasyków i mniej fetyszyzującego kina europejskiego z okolic 1960 roku. Ferguson porównuje swój film do patchworkowej kołdry, ale w gruncie rzeczy ma on charakter morfologiczny: kataloguje grupy ujęć, w których pocałunki składane są na dłoni, szyi, obsypują ukochaną twarz, są zdawkowo ofiarowywane małżonkowi, trafiają do psów, lalek, broni itd. — J. Hoberman, Village Voice