Odwołując się w tym eseju filmowym do różnych znaczeń terminu „Subatlantic” — fazy klimatycznej, która rozpoczęła się 2500 lat temu, oraz zatopionych regionów Atlantyku — Biemann zanurza kamerę głęboko w wodach oceanu, by rozważać splątanie czasu geologicznego z historią ludzkości. Gdy w narracji słyszymy relację naukowczyni przemierzającej wielopokoleniowe skale czasowe Subatlantic, poruszamy się między namacalnymi dowodami dramatycznych zmian ekologicznych na świecie wywołanych przez człowieka a tymi, które po prostu wykraczają poza nasze pojmowanie.