Fabrizio nie potrafi wyjaśnić swojej impotencji (która pojawia się tylko przy jego dziewczynie). Pewnego wieczoru wpatruje się w lustro i po chwili wahania goli się, rezygnując z gęstej, charakterystycznej brody z kozią bródką, typowej dla tamtych lat. Tak zaczyna się przemiana Fabrizia, od prostego gestu, który można określić jako „niekonwencjonalny”. Fabrizio natychmiast ogarnia życiowy impuls, który skłania go, by „chcieć więcej” od życia zamkniętego w szczelnych przedziałach i sztywnych regułach. Widz staje się wspólnikiem i wiernym towarzyszem jego procesu przemiany; nie oczekuje się od niego osądu ani opinii, lecz zwykłego zrozumienia i spojrzenia na historię taką, jaka jest, bez uprzedzeń.