Niedaleko Charleroi Colin mieszka sam z matką w zrujnowanym domu, który każdego dnia coraz bardziej się rozpada. W obliczu tej nędzy pisze z przyjaciółmi w swoim pokoju, przerobionym na rodzaj improwizowanego „młodzieżowego centrum”. Rap. Jako wentyl bezpieczeństwa i konieczność. Jedyny sposób, jaki znaleźli, by mówić o tej biedzie w sercu Europy, której już nawet nie widać. Nawet na naszych ekranach telewizorów. Dopóki dom stoi, nie wyjdą na zewnątrz. Dopóki piszą razem, nie upadną.