Charlie Marx and the Chocolate Factory zaczynał jako badanie związku między polityką a czekoladą w Fabryce Cukierniczej Karola Marksa w Kijowie na Ukrainie. Ponieważ odmówiono dostępu do fabryki, projekt trzeba było przemyśleć na nowo, wymyślić na nowo lub odegrać ponownie. Film, złożony głównie z materiałów archiwalnych i inscenizowanych występów opartych na stronie internetowej firmy, łączy pozostałości pierwotnego pomysłu z tym, co zebrano i zrealizowano zamiast niego. Czerpie z gatunków takich jak sztuka wideo, wywiad uliczny, bezpośredni zwrot do widza, film korporacyjny, esej i teledysk, nie przynależąc w pełni do żadnego z nich. Film rozwija się jako refleksja nad własną porażką, a zarazem nie przestaje badać tego, co od zawsze było stawką: przejścia od własności publicznej do prywatnej (i od technologii analogowej do cyfrowej), dialektyki trwałości i zmiany, języka jako zwierciadła ideologii oraz kultury postradzieckiej oligarchii.