Wiedzieliśmy, w jakim kierunku podążać i mniej więcej dokąd dotrzeć, choć nasza trasa niewątpliwie musiałaby się zmieniać w zależności od warunków panujących w czasie podróży. Wiedzieliśmy, o której wyruszyć. Wiedzieliśmy, że na tej linii, z definicji nieskończonego wymiaru, można odnaleźć sens. Wiedzieliśmy, do kogo się zwrócić w razie potrzeby (Etienne-Jules Marey, Marcel Duchamp, Loïe Füller). Reszta jeszcze nie istniała. Linia stanowi podstawę do utkania złożonej i nieoczekiwanej relacji między filmem a tańcem, albo między filmem a skórą; między ciałem filmu, istotą ruchu i środowiskiem dźwiękowym, które ono tworzy lub które tworzy je; między polem magnetycznym, potem i technologią eteru. W poszukiwaniu dzisiejszej magii te trajektorie przedstawiono jako próby na styku tego, co chemiczne, i tego, co chimeryczne — pełne abstrakcji, ale przede wszystkim konkretnie obecne w chwili ich powstawania.