Tsukiko ma około trzydziestu kilku lat i mieszka sama. Pewnej nocy spotyka w barze jednego ze swoich dawnych nauczycieli z liceum, „Senseia”. Jest od niej starszy o co najmniej trzydzieści lat, przeszedł na emeryturę i — jak przypuszcza Tsukiko — jest wdowcem. Po tym pierwszym spotkaniu zaczynają od czasu do czasu widywać się, by wspólnie jeść i pić sake. Wraz z upływem pór roku — od wiosennych kwiatów wiśni po jesienne grzyby — między Tsukiko i Senseiem rozwija się nieśmiała bliskość, która niezręcznie i przejmująco przeradza się w miłość.